Gdy próbuje się naprawić uszkodzenia konstrukcyjne statku kosmicznego krążącego wokół Ziemi, pojawia się poważny problem: potrzeba ciepła, ale nie można po prostu wygrzać całego statku. Tradycyjne piece są zbyt wolne, zbyt duże i, szczerze mówiąc, zbyt drogie dla tak małej przestrzeni. Dlatego używamy emiterów fal świetlnych o krótkiej długości fali (SWIR). Można to porównać do chirurgicznego zabiegu przy użyciu ciepła. Zamiast marnować czas na podgrzewanie powietrza wokół miejsca naprawy, SWIR wysyła energię bezpośrednio do stopów metali lub kompozytowych materiałów. Energia ta trafia bezpośrednio na cząsteczki w uszkodzonej części, tworząc skupioną strefę wysokiej temperatury. To szybkie – naprawdę szybkie. Temperatura docelowa jest osiągana niemal natychmiast, co oznacza, że nie trzeba czekać, aż materiał się wyrówna. Aby to zadziałało, używamy lamp kwarcowych o dużej mocy. Potrzebna jest wystarczająca ilość energii, aby aktywować „pamięć materiału” w stopach metali lub utwardzić żywice w kompozytach w ciągu kilku sekund. Ale trzeba uważać. Używamy sterownika typu PID – jeśli temperatura przekroczy dopuszczalny pułap, może to doprowadzić do uszkodzenia struktury metalu w okolicy uszkodzenia. Zwykle instalujemy te elementy w modułowych układach. To proste rozwiązanie – jeśli uszkodzenie jest większe, dodaje się po prostu więcej modułów. Praktyczna rada: należy używać kabli odpornych na wysokie temperatury. W przeciwnym razie izolacja się roztopi, gdy tylko emiter zacznie działać. Ale jest tu jeden problem: silne promieniowanie IR może powodować problemy. Ponieważ powstaje duża różnica temperatur pomiędzy miejscem naprawy a bardzo zimnym kadłubem statku, może to doprowadzić do powstania wewnętrznego napięcia w metalu. To wymaga balansowania – trzeba uwzględnić zarówno moc emitera, jak i czas, przez który ciepło jest dostarczane. Jeśli użyjesz zbyt dużej mocy, cała belka może się zdeformować. Dlatego fazę chłodzenia traktuje się tak samo ważnie jak fazę podgrzewania. Trzeba pozwolić, aby element stopniowo się wyrównywał, w przeciwnym razie cała praca pójdzie na marne.
