Havacılık boyalarında neden kızılötesi ısıtma kullanılır? Bir uçak üretirken en kötü senaryoları göz önünde bulundurmak gerekir. Kuş çarpmaları, pistten fırlayan çakıllar, yüksek hızda gövdeye çarpan nesneler… Bu tür durumlarda, boyanın sadece orada durması yeterli değildir; bu enerjiyi emerek çatlamaması gerekir. İşte burada kızılötesi ısıtma devreye girer. Bu yöntem, eski tip konveksiyon fırınlarından farklıdır. Sır, bağlantıda yatar Kızılötesi ısının özelliği, sadece parçanın etrafındaki havayı ısıtmaması, doğrudan boya tabakasına nüfuz etmesidir. Bu sayede polimerizasyon daha hızlı ve daha eşit şekilde gerçekleşir. Eğer soğuk bir atölyede boyanın kurumasını çok yavaş bırakırsanız, iç kısımlarda stres oluşur. Bunu, kopmak üzere olan bir yay gibi düşünün. Bir enkaz parçası stres altındaki yüzeye çarptığında, boya kolayca dökülür. Ancak kızılötesi ısıtma kullanıldığında boya esnek kalır. İşte bu, küçük hasarlarla, kuş çarpması sonucu boyanın tamamen dökülmesi arasındaki farktır. Zemin üzerinde kullanım Uçağın üzerine doğrudan ısı lambası tutup en iyisini ummak mümkün değil. Dikkatli olmak gerekir. Eğer ısıyı çok fazla artırırsanız, panelde deformasyonlar oluşabilir veya astarla olan bağlantı bozulabilir. Bu bir denge meselesidir. Yüzeyin hızlıca sertleşmesi gerektiğinde genellikle kısa dalga boylu kızılötesi ısıtma kullanılır; daha kalın astar katmanlarına ısıyun daha derinlemesine nüfuz etmesi gerektiğinde ise orta dalga boylu kızılötesi ısıtma tercih edilir. Eksiklikler Kızılötesi ısıtma bir sihir değildir. Uzaklığı tam olarak ayarlamak gerekir. Eğer vericiler çok yakınsa, “sıcak noktalar” oluşur. Bu bölgeler kırılgan hale gelir ve işte başarısızlık burada başlar. Bunu engellemek için kapalı döngülü bir sıcaklık kontrol sistemi gereklidir. Yüzey sıcaklığının 5 derece aralığında tutulması gerekir. Sağlam bir sensör dizisi olmadan sadece tahmin yapmak zorunda kalırsınız. Ve havacılıkta tahmin etmek kötü bir fikirdir.
