Dünya’nın yörüngesinde dönen bir uzay aracındaki yapısal hasarı onarmaya çalışırken karşılaştığınız gerçek bir sorun var: Isıya ihtiyacınız var, ancak tüm aracı ısıtamazsınız. Geleneksel fırınlar hem çok yavaş, hem de çok hacimlidir; üstelik bu kadar küçük bir alanda kullanmak için oldukça pahalıdır. İşte bu yüzden kısa dalga boyundaki kızılötesi ışık kaynaklarını kullanıyoruz. Bunu “ısıyla yapılan cerrahi müdahale” olarak düşünebilirsiniz. Onarım yapılacak bölgenin etrafındaki havayı ısıtmakla zaman kaybetmek yerine, kısa dalga boyundaki kızılötesi ışık enerjisini doğrudan uzay malzemelerine veya kompozit yüzeylere gönderiyoruz. Bu sayede hasarlı bölgedeki moleküllere doğrudan etki edilerek yoğun bir ısı alanı oluşturuluyor. Bu yöntem çok hızlıdır. Hedef sıcaklığa neredeyse anında ulaşılır; böylece işlerin iyileşmesini beklemek zorunda kalmazsınız. Bunu gerçekleştirebilmek için yüksek güçlü kuvars lambalar kullanıyoruz. Alaşımlardaki “malzeme belleğini” harekete geçirmek veya kompozit malzemelerdeki reçineleri saniyeler içinde şekillendirebilmek için yeterli güce ihtiyaç vardır. Ancak dikkatli olmak gerekir. PID kontrol cihazları kullanıyoruz; çünkü sıcaklık biraz bile fazla olursa, hasarlı bölgenin etrafındaki malzemenin yapısal bütünlüğü bozulabilir. Genellikle bunları modüler yapılar halinde kullanıyoruz. Eğer hasar daha büyükse, daha fazla modül ekleyebilirsiniz. Pratik bir ipucu: Yüksek sıcaklıkta çalışan kablolar kullanmalısınız. Aksi takdirde, ışık kaynağı devreye girdiği anda izolasyonlar erir. Ancak burada bir sorun daha var: Yüksek yoğunluktaki kızılötesi ışık oldukça zararlıdır. Çünkü onarım yapılacak bölge ile donmuş olan şasi arasında büyük bir sıcaklık farkı oluşur ve bu da metale içsel stresler getirebilir. Bu yüzden soğutma aşaması da ısıtma kadar önemlidir. Parçanın yavaş ve sabit bir şekilde sertleşmesine izin vermelisiniz; aksi takdirde tüm çabalar boşa gider.
